Tirtsa

De Hebreeuwse lessen zou ik kunnen overslaan, maar als er bij de overige lessen veel is, dat ik al gehad heb, hindert het niet: ik repeteer dan, wat ik bij R'oevén geleerd heb/'

Het betekende: zich losmaken van de kinderen, waar ze mee was opgegroeid, — zich losmaken van R'oevén, bij wie ze tot nu toe met alles terecht had gekund. Maar moeilijk zou het haar niet vallen, want het besluit zélf was al een teken, dat ze zich tevoren had losgemaakt. En daarom was het bijna vanzelfsprekend dat de opvoedingsraad, en daarna de vergadering van chawériem, het goed vonden.

Zo kwam het dat Tirtsa, in dat najaar van ’47, een heel andere Tirtsa was dan het meisje dat een jaar geleden, tegen haar wil, van het vertrouwde troepje en de vertrouwde meester was weggestuurd. Een heel andere en een veel meer bewuste Tirtsa.

Toen gingen de dingen gebeuren: de grote dingen, ver boven het persoonlijke leven van Tirtsa en van wie ook uit, en toch van vlak bij rakend aan het lot van Tirtsa en van wie ook.

De kinderen hadden van R'oevén gehoord, en de noar-groep met Tirtsa hadden van Joséf gehoord, welke grote keus de Verenigde Volkeren moesten doen om de moeilijkheden, die in Palestina aldoor groter en beklemmender werden, misschien tot een oplossing te brengen. De Verenigde Volkeren moesten besluiten, of Palestina in twee staten zou worden verdeeld of niet; een Arabische en een Joodse staat. Als ze besloten van wèl, dan zou er voor 't eerst na tweeduizend jaar een eigen Joodse staat komen, die elke Jood, van over de hele wereld, toegang en een thuiskomst zou kunnen geven. Het besluit was uitgesteld en uitgesteld, maar tegen het eind van november wist ieder, dat het ervan komen moest.

Op de avond van 29 november was ieder, — bijna ieder, — op de gewone tijd naar bed gegaan: morgen was weer een werkdag, na de Shabbat, en het werk begon vroeg. Maar een kleine groep, zeker ervan dat deze nacht het besluit zou vallen, bleef in de eetzaal rondom de radio zitten en wachtte, tot uit die gewone luidspreker

104