Tirtsa

10 DE GROTE DINGEN

Kort na de grote vakantie kwam er een jeugdgroep van dertig kinderen, die maar iets ouder waren dan Tirtsa. Ze zouden al een halt jaar eerder in het land gekomen zijn, maar het schip waar ze mee aankwamen, was één van de vele geweest, die vóór de kust van Palestina gepakt waren en waarvan de opvarenden overgebracht werden op een Engels oorlogsschip, dat ze naar Cyprus voerde. Op Cyprus werden al die vele duizenden vastgehouden, — hoelang wisten ze niet. Deze kinderen hadden erg geboft: jeugdgroepen gingen vóór bij het langzaam binnenlaten in het land, en daardoor hadden ze maar een half jaar in de kampen van Cyprus hoeven blijven.

„En we hebben een hoop Hebreeuws bijgeleerd in dat half jaar/* vertelden ze trots. „De leraren die van Palestina uitgestuund waren, lieten ons leren, tot we groen en geel zagen, en ze spraken na een paar weken geen woord anders meer tegen ons dan Hebreeuws. Nee, wij hebben geboft, heel wat meer dan de oude mensen, en de vaders en moeders van kleine kinderen, en die moeten nog wel wie weet hoelang daar blijven. En de oude mensen zijn zo bang, dat ze 't niet meer halen, — en ze hebben nog wel het land vóór zich zien liggen en mochten er niet binnenkomen/*

Het was wonderlijk, hoe gauw deze dertig kinderen zich in de kibboets thuis voelden. Joséf liet ze weer leren, tot ze groen en geel zagen, maar de helft van de dagen werden ze in het werk ingeschakeld, beetje bij beetje. Ze voerden hun eigen leven in hun eigen hutten en hun eigen dagverblijf, dat meteen hun schoollokaal was, — en toch was het al na enige weken niet hun eigen leven, maar dat van de kibboets.

Toen was het, dat Tirtsa, als een volwassen chawéra, de op-voedingsraad te spreken vroeg. Niet langs de weg van R’oevén of vader en moeder, maar alleen, als besluit na veel nadenken.

„Ik hoor meer bij de noar-groep dan bij de schoolkinderen,” deelde ze kort mee. „Ik wil graag met deze meisjes samenwonen, en met hen allen samen leren en bij het werk worden ingedeeld.

103