Tirtsa

doen. Om vier uur zijn we op weg gegaan, met vrachtauto's die al het eerst nodige droegen. Er was zelfs een geitje bij, als eerst-nodige, en natuurlijk een hond; die twee waren wat onthutst, maar ze kenden de jongens en meisjes, en als ze wilden blaten of blaffen, was er altijd wel een hand op die auto, die ze kon aaien. Er gingen verscheidene chawériem van de dichtstbijzijnde kibboetsiem mee, om ze over de moeilijkheden van de eerste dagen heen te helpen, want zij waren ervarener dan de nieuwe nederzetters. Het was alles zo stil, die rij vrachtauto’s die voor het grootste deel van de weg over ongebaand terrein moesten schokken en schudden; net een heel stille, heel ernstige optocht was het, en als je langs de rij auto's keek, zag je een rij lichtjes, gedempt gehouden om geen aandacht te trekken, en af en toe erg zwaaiend en schuddend, omdat het terrein zo onberijdbaar was. En boven alles uit kwam de maan.

Toen we op het terrein waren aangekomen, zagen we in het maanlicht, tussen de stoppelige, stenige bodem, een lap grond, die diepe, donkere strepen vertoonde: een omgeploegd veld. Dagen tevoren hadden een paar jongens dit stuk grond voorbereid, want het is een oud gebruik in ’t land, dat je een stuk grond niet je eigendom kunt noemen, als je het niet geploegd hebt. Wel, — het w&s geploegd, met meer moeite dan jullie begrijpen kunt, en in alle eenzaamheid. Ik kan jullie niet vertellen, hoe mooi het was: dat donkere veld, met zijn diepe voren, tussen de grijsheid van de wildernis, in het maanlicht. Het was, — wel, ik wist opeens, hoe je een land met de ploeg kunt veroveren."

Tirtsa zat wat voorover gebogen, als om de woorden in te drinken. Meer dan tevoren voelde ze zich de oudste: het dichtste bij de tijd, dat ze zelf het land met de ploeg moest gaan veroveren, of het werk van een meisje doen, dat jongens de mogelijkheid geeft, het land met de ploeg te veroveren. Langs de donkere voren in het maanlichte land, die R'oevén voor haar ogen getrokken had, zag ze, onduidelijk nog, haar weg getekend, over twee, drie jaar misschien, — haar weg die iets met voren in een omgeploegd land te maken zou hebben.

101