Napoleons laatste levensjaren

NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN    349

rusten, zonder dat er ooit in de aangrenzende kapellen een ander zou worden begraven, terwijl zij eveneens voorstelde, dat men op een der pleinen van Parijs een ruiter-standbeeld voor Napoleon zou oprichten. Voor dit alles wilde zij het crediet van één millioen verdubbeld zien. De Chambre des Députés ging echter op deze voorstellen niet in en stemde alleen voor het oorspronkelijk wets-ontwerp van de regeering.

Met den prince de Joinville zouden de overgeblevenen van hen, die eertijds den Keizer naar St. Helena hadden vergezeld, meegaan. Bertrand met zijn zoon Arthur, die op St. Helena geboren was, generaal Gourgaud, de jonge Las Cases (zijn vader was te ziekelijk om aan den tocht deel te nemen), Marchand, Saint-Denis, Archambaud, Noverraz, Pierron en een priester, de abtCoquereau. De Montholon zat gevangen, omdat hij had deelgenomen aan de mislukte aanslag van Louis Napoleon te Boulogne en moest dus in Frankrijk blijven. Aan niemand van de familie van Napoleon werd het geoorloofd aan den tocht deel te nemen.

Den 7den October kwam men in het zicht van St. Helena. Zoodra de expeditie te James Town was aangekomen, begaf men zich naar Plantation House, om zijn opwachting bij den gouverneur, die ongesteld was, te. maken en ging daarna onmiddellijk naar het graf van Napoleon.

De zerk en de overige steenen waren door den invloed van het weer zwart geworden; één der twee treureschen, die vroeger het graf overschaduwden, was omgevallen en gestorven, de ander stond nog overeind. Door de zorgen van Dallas, de echt-genoote van den laatsten gouverneur van het eiland, waren er echter opnieuw achttien kleine treuresschen geplant, terwijl dicht bij de houten heining vier en dertig cypressen waren neergezet.

De prince de Joinville plukte eenige der bloemen, die aan het hoofdeinde van het graf bloeiden en beval, dat men hem eenige stekken van de overgebleven treuresch zoodanig zou afsnijden, dat hij die naar Frankrijk zou kunnen meenemen. Daarna begaf men zich naar Longwood.

De vroegere woning, waarin de groote Keizer zijn langzamen doodstrijd had doorgemaakt, was zoodanig vervallen en misbruikt, dat de Engelsche officieren, die de stoet vergezelden, zich zichtbaar schaamden! Overal rondom had men veestallen en schuren neergezet; van binnen was Longwood zoodanig veranderd, dat het bijna onherkenbaar was geworden. In de kamer, waar de Keizer was overleden, had men een korenmolen