Napoleons laatste levensjaren

NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN

tré en France, d’attendre le sort que je te fais.” Een gouden snuifdoos bestemt hij voor Arnott, nadat hij er met een mes een N in heeft gesneden, als een bewijs van zijn dankbaarheid voor diens correct en beminnelijk optreden tegenover hem. In den namiddag dicteert hij twee brieven, één voor den baron Labrouillerie, den vroegeren schatmeester van zijn privaat bezittingen, den ander voor den bankier Lafltte, die te Parijs zijn geld in bewaring had. Doch het braken begint opnieuw, hij is uitgeput, zijn hoofd zakt achterover op zijn kussen, zijn oogen sluiten zich en tegen drie uur valt hij in slaap, ’s Avonds tegen negen uur staat hij op, kleedt zich in zijn kamerjapon, en laqt Bertrand, de Montholon, Marchand, zijn drie exécuteurs-testa-mentaires, en den priester Vignali roepen. Hij verzoekt den grand maréchal een proces-verbaal op te maken van de stukken, die hij verzegeld heeft en verlangt, dat de vier aanwezigen eveneens hun zegels er aan zullen hechten. Nog heeft hij niet alles geregeld, nog is hij niet gereed. Hij dikteert met luider stem den brief, die na zijn dood aan Hudson Lowe moet worden verzonden, om hem zijn overlijden te melden: „Monsieur le gouverneur, 1’Empereur Napoléon est mort le . . . . a la suite d’une longue et pénible maladie. J’ai 1’honneur de vous en faire part.

II m’a autorisé a vous communiquer, si vous le désirez, ses dernières volontés. Je vous prie de me faire savoir quelles sont les dispositions prescrites par votre gouvernement pour le transport de son corps en Europe, ainsi que celles relatives aux personnes de sa suite,” en draagt aan de Montholon op dezen brief te onderteekenen wanneer het zoover is.

Den volgenden dag, den 28sten April, braakt hij op nieuw een zwarte massa, waarin bloed is gemengd. Zijn pols is zwak en hij spreekt telkens wartaal. In een oogenblik, dat het braken hem met rust laat, zegt hij: „Ces vomissements qui se succè dent sans interruption me font penser maintenant que 1’estomac surtout est malade chez moi, et je ne suis pas éloigné de croire qu’il est atteint de la lésion qui conduisit mon père autombeau: un squirre au pylore. II est pourtant digne de remarque que j’ai toujours eu un estomac de fer, je n’en ai souffert que récem-ment. J’ai toujours été sobre aussi, tandis que mon père aimait beaucoup les substances fortes et les liqueurs spiritueuses. Quoi-qu’il en soit, je vous enjoins de faire procéder a 1’ouverture de mon cadavre et de communiquer les constatations de 1’autopsie a mon fils, afin de le prémunir.” Eindelijk is Hudson Lowe,