Napoleons laatste levensjaren

NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN

toch iets beter, zoodat hij een langen tijd met Arnott kan zitten praten. Na dit gesprek geschiedde er iets, waarvan de Keizer niets vernam, doch dat een eigenaardig licht op de mentaliteit van Hudson Lowe laat schijnen. Het gesprek tusschen den Keizer en Arnott kwam op Marlborough en de Keizer vroeg of de bibliotheek van het 20ste regiment een boek over dien krijgsman bezat. Op het ontkennend antwoord van Arnott, liet de Keizer zich een werk over Marlborough uit zijn eigen bibliotheek brengen en gaf het aan Arnott voor de bibliotheek van het 20ste regiment. Arnott gaf het werk eenige dagen later aan den or-donnans-officier Lutyens, opdat deze het aan den majoor Jack-son, den chef van het regiment, zou overhandigen. Hudson Lowe echter, toen hij van het geval hoorde, vond daarin een poging om het 20ste regiment om te koopen; hij legde beslag op het werk, gaf Lutyens een geweldig standje en dwong hem van Longwood te vertrekken, waar men zeer goed met hem kon omgaan en zeer tevreden met hem was en zijn functies van ordonnans-officier neer te leggen.

Niettegenstaande hij zich den 15den April zieker voelt, schrijft de Keizer onder dictée van de Montholon een tien-a-twaalftal bladzijden van zijn testament over, en is daarmee vijf uur bezig. Zelfs is hij den volgenden dag niet zóó vermoeid als men zou kunnen verwachten, doch voelt zich wat beter. Den 17den April echter kon Arnott een verergering van de ziekte consta-teeren: de Keizer braakt meer, hij heeft een kleine, snelle, onregelmatige pols, zijn lichaam is ijskoud, hij verkeert in een comateuzen toestand, waaruit hij nu en dan ontwaakt en over benauwdheid klaagt. Doch tegen den middag houdt het coma op, nadat men hem een clysma heeft gegeven, dat een goede uitwerking heeft gehad; hij gevoelt zich beter en gebruikt eenig voedsel. Hij laat de Montholon roepen en zegt hem, wat zijn exécuteurs-testamentaires namens hem, aan zijn zoon moeten overbrengen. Doch de nacht van den 17den op den 18den April is weer allerslechtst. Van negen uur s’avonds tot vijf uur s’mor-gens braakt hij voortdurend en ofschoon de verschijnsels tegen het aanbreken van den dag verminderen, blijft hij toch den ge-heelen verderen dag mat en stil. Hij beproeft een weinig soep te eten, doch braakt die dadelijk uit. Niettegenstaande hij klaagt over een gevoel van branden in de leverstreek, verzekert Arnott hem, dat zijn lever niet is aangedaan. Toch is deze ongerust geworden en maakt zijn bezoeken, begeleid van Antommarchi,