Napoleons laatste levensjaren

334 NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN

van een lamp in de kamer er naast, waarover nog een scherm was gehangen. Hij voelde den Keizer de pols, betastte zijn buik en vroeg verlof den volgenden dag te mogen terugkomen, nadat hij in dien tusschentijd met Antommarchi zou hebben geconsulteerd. Intusschen bracht hij aan Hudson Lowe rapport uit, dat hij den persoon, dien hij had onderzocht, het mocht dan generaal Bonaparte of een ander zijn, zeer zwak had bevonden, doch dat de toestand niet gevaarlijk was. Inderdaad was het voor Arnott moeilijk zich een oordeel te vormen, waar hij zijn onderzoek in het duister, tegen de onwilligheid van den Keizer in, moest volbrengen en het is niet te verwonderen, dat hij bij zijn eerste bezoek de ernst van den toestand niet inzag.

Den volgenden dag, den 2den April, kwam hij terug, vergezeld van Antommarchi, die door den Keizer veroorloofd was hem weer te bezoeken. Nu, in het volle licht, kon hij zijn onderzoek beter volbrengen. Doch niettegenstaande dit, ziet hij de ernst van den toestand niet in; wél vindt hij, dat de Keizer er slecht uitziet, dat zijn kleur geweldig bleek is en dat zijn trekken vermoeid zijn, maar hij schrijft dit daaraan toe, dat de Keizer te veel te bed ligt. Hij beveelt hem aan herhaaldelijk op te staan en waar de Keizer klaagt over vlagen van pijn in zijn onderbuik, over misselijkheid, braken en een hardnekkige verstopping, schenkt hij alleen zijn aandacht aan het laatste, en schrijft hem een purgatie voor. Arnott viel wel in de smaak van den Keizer, hij ontving hem vriendelijk en sprak een langen tijd met hem, vond hem „1’air d’un brave homme,” en vroeg hem om in het vervolg eiken dag om vier uur terug te komen.

Nu dat Arnott dagelijks op Longwood kwam, vond Antommarchi het onnoodig er steeds aanwezig te zijn. Den 8sten April gaat hij naar James Town, komt niet eer dan s’avond terug en waarschuwt Arnott, nadat de Montholon hem, namens den Keizer heeft gezegd, dat deze hem niet meer wil ontvangen, in het vervolg alleen zijn bezoeken te maken, wijl hij zijn dienst niet langer wil waarnemen. Nogmaals verzoekt hij Hudson Lowe hem te willen veroorloven naar Europa terug te keeren omdat zijn tegenwoordigheid op Longwood onnoodig is geworden.

Intusschen voelde de Keizer zich zieker en zieker worden, s’ Nachts had hij koorts, gepaard met geweldig transpireeren, zooals in den nacht van den 6den April en lijdt s’ avonds aan een voortdurende kou van zijn beenen, aan een opgezette buik,