Napoleons laatste levensjaren

NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN 333

zaak zich had toegedragen en dat nog in geen der dranken een braakmiddel was gedaan. Antommarchi, die nu door den Keizer werd ontboden, was er, gelukkig voor hem, weer niet. Doch s’avonds kreeg hij er het zijne van te hooren en toen hij zich wilde verontschuldigen, zeggend, dat — wanneer de Keizer zijn voorschriften niet wilde opvolgen — hij zijn leven in gevaar bracht, antwoordde deze: „Eh bien, monsieur, vous dois-je des comptes? Croyez-vous que la mort ne soit pas pour moi un bienfait du ciel; je ne la crains pas, je ne ferai rien pour en hater le moment, mais je ne tirerais pas la paille pour vivre.” En daarna wilde hij Antommarchi gedurende twee dagen niet zien. Hij liet alle dranken, behalve zijn dropwater, weg gooien en zeide tot Marchand: J’espère bien qu’on ne s’est pas permis de rien ajouter a mon réglisse. La meilleure médecine, la voici!”

En de toestand van den Keizer verergerde. Zijn omgeving vond het geraden elders geneeskundige hulp, naast die van Antommarchi, te zoeken en haalde hem over te veroorloven, dat Arnott, officier van gezondheid van het 20ste regiment, dat in plaats van dat van Henry was gekomen, hem zou mogen bezoeken. Hudson Lowe had de keuze van Arnott voorgesteld, omdat hij nu zeker een van zijn handlangers op Longwood wilde hebben, wijl niemand den Keizer meer zag. Hij had zelfs bevolen, dat een ordonnans-officier eiken dag desnoods met geweld in de kamer van Napoleon zou dringen, om te zien of hij niet ontsnapt was, te meer, wijl hij van Lord Bathurst de mede-deeling had ontvangen, dat generaal Bonaparte, met het oog op den politieken toestand van Europa, het plan begon te koesteren om van St. Helena te ontkomen.

Door het praten van de Montholon liet Hudson Lowe echter zijn onzalig plan varen. Na veel praten, bidden en smeken, haalden Bertrand en de Montholen eindelijk den Keizer over Arnott bij zich toe te laten. „Votre médecin anglais, zeide de Keizer, ira rendre compte a ce bourreau de 1’état oü je me trouve; c’est vraiment lui faire trop de plaisir que de lui faire connaitre mon agonie. Ensuite, que ne me fera-t-il pas dire si je consens a le voir? Enfin, c’est plus pour la satisfaction des personnes qui m’entourent que pour la mienne propre qui n’attends rien de ses lumières.”

De bezoeken van Arnott begonnen den lsten April, s’Avonds om negen uur werd hij in de slaapkamer van den Keizer gebracht, waar alles donker was en waar alleen het licht scheen