Napoleons laatste levensjaren

332 NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN

chi was weer niet te vinden. Toen de Keizer op den 21sten wederom door zijn pijnen werd geplaagd en weer een stuk bloed opgaf, was Antommarchi op Longwood en had hij gelegenheid het zwarte braaksel te zien en te constateeren. Üoch in plaats alle moeite te doen het braken tegen te gaan en de maag zooveel mogelijk rust te bezorgen, was hij van oordeel, dat hier, integendeel, een braakmiddel was aangewezen, waardoor de „koortsachtige, telkens terugkeerende maag-ontsteking” zou bestreden kunnen worden. Drie maal, den 22sten, den 23sten en den 24sten Maart diende hij dan ook een braakmiddel toe, dat de Keizer weer, op aandringen van de Montholon en van Ber-trand nam. Het veroorzaakte hem echter zoodanige pijnen dat hij het uitkreunde en zich op den grond heen en weer rolde. En daarna wilde hij geen ander middel nemen dan wat hij zelf in een klein fleschje had laten maken, namelijk een oplossing van anijsdrop in water. Toen hij dit fleschje in het bijzijn van Antommarchi aan de Montholon vertoonde, glimlachte Antommarchi en verklaarde, dat hier een braakmiddel was aangewezen en dat hij — wanneer de Keizer weigerde het in te nemen — nergens voor instond.” Vous pouvez aller vous promener, zeide hem de Keizer, et vous 1’administrer a vous-même.” Antommarchi echter hield zóó aan zijn geneeswijze vast, dat hij op den 26sten Marchand wilde overhalen, nadat hij hem had wijs gemaakt, dat — wanneer de Keizer bij zijn weigering bleef volharden — zijn ziekte meer en meer zou toenemen, in alle dranken die de Keizer wilde gebruiken, een braakmiddel te doen en ook in het fleschje met drop water. Hij deed dit voorstel met luider stem, in de kamer waar de Keizer lag te slapen. Doch Marchand weigerde op dit voorstel in te gaan, wijl hij bevelen van den Keizer op dat punt had ontvangen en omdat deze het zeer verkeerd zou vinden, wanneer zij zóó zouden handelen. Hij gaf Antommarchi daarbij den raad, de Montholon en Bertrand er over te spreken; hij voor zich echter weigerde bepaald het te doen. Antommarchi nu, deed het aan Bertrand voorkomen, alsof hij zijn plan reeds had ten uitvoer gebracht, zoodat deze — toen hij den volgenden dag bij den Keizer kwam — heel gewoon vroeg, hoe hij zich bevond na het gebruik van zijn dranken met een braakmiddel. De Keizer, die niets van het voorstel van Antommarchi wist, werd woedend en liet Marchand, die in de kamer naast de slaapkamer was, roepen, en gaf hem een hevig standje om wat hij zijn verraad noemde. Deze vertelde hoe de