Napoleons laatste levensjaren

NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN 323

vertoonde zich een zekere beterschap in zijn ziek-zijn na de komst van Antommarchi, dal er op dat tijdstip misschien een tijdelijke stilstand van het ziekte-proces bij hem plaats vond, waren het voornamelijk de uitwendige omstandigheden, die een gunstigen invloed op zijn ziekte-toestand uitoefenden. De komst van het aantal menschen, waardoor Longwood, om zoo te zeggen, op nieuw bevolkt werd; het nieuws, dat zij uit Europa meebrachten en waardoor de Keizer weer aanraking met de wereld voelde, waaruit hij afgezonderd leefde, waardoor hij op de hoogte van de laatste politieke gebeurtenissen kwam en een antwoord kreeg op zijn vragen omtrent zijn familie, omtrent Frankrijk en omtrent zijn zoon, droegen er het hunne toe bij, om hem een vernieuwing van zijn levenskracht te verschaffen.

Daarbij voegde zich het feit, dat ter zelfder tijd de verhouding tusschen Longwood en Plantation House eenigszins verbeterde. Als van zelf ontstond er een soort vrede tusschen beide kampen, waar Hudson Lowe het inzicht scheen te krijgen van het noodelooze zijner plagerijen en die liet ophouden, en waar Napoleon er genoeg van had, dagelijks en telkens allerlei klachten te laten hooren, die toch niets uitwerkten en die op niets uitliepen. En ten laatste voegde zich daarbij de raad, dien Antommarchi — die gedurende den eersten tijd, dien hij op St. Helena doorbracht den indruk wist te verwekken, dat hij een goed geneesheer was, hij schreef den Keizer eenige onschadelijke geneesmiddelen voor, die een gunstige uitwerking schenen te hebben — aan Napoleon gaf en dien deze opvolgde, namelijk, dat hij zich, om wat meer lichaamsbeweging te hebben, met tuin-arbeid zou bezig houden. Napoleon voelde zich tot dit voorstel aangetrokken, temeer, wijl hij daardoor de trieste omgeving van Longwood eenigszins zou kunnen verfraaien. Hij liet onmiddellijk in James Town de noodige werktuigen aan-schaffen en dwong zijn geheele gevolg — zoowel de hoogeren als de lageren — om hem te helpen. Gedurende zeven maanden van November 1819 tot Mei 1820, was de geheele bevolking van Longwood dagelijks bezig te planten, te spitten, te zaaien en te graven. Er werd een hooge wal tegen de passaatwinden opgericht, reservoirs werden gegraven om het regenwater op te vangen, rozenstruiken, perzikenboomen en oranjeboomen werden geplant. De Keizer kocht vier en twintig groote boomen, deed een eikenboom voor zijn vensters verplaatsen en maakte het plan om een laan van wilgen aan te leggen. Zelf gaf hij