Napoleons laatste levensjaren

322 NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN

na zoo wat een twee en een halve maand oponthoud te Parijs, maar vooral te Londen, scheepte men zich op den lOden Juli 1819 te Gravesend in en kwam op den 18den September 1819 te James Town. Meer dan een jaar was er verloopen, sinds Fesch van de Engelsche regeering verlof had ontvangen een geneesheer te zenden en sinds Foureau de Beauregard zich had aangeboden; veertien maanden waren er voorbijgegaan sinds O’Meara Long-wood had verlaten. Gedurende dien tijd, gedurende veertien maanden, was de Keizer, behoudens de weinige bezoeken van Stokoë, geheel van geneeskundige hulp ontbloot geweest!

De eerste onhebbelijkheid, die Antommarchi deed, toen hij op St. Helena aankwam, was, dat hij zich — vóór zich naar Longwood te begeven en zich aan den Keizer voor te stellen — een uitnoodiging van Hudson Lowe aannam om op Planta-tion House te komen eten. De Keizer, die dit vernam, die uit de dagbladen had gelezen welke loopbaan de man had doorgemaakt, die zich aanbood om zijn lijfarts te zijn en die, niet zonder reden, de universiteit van Pisa wantrouwde, die het tevens vreemd vond, dat men zich niet tot Frankrijk had gericht om een geneesheer van een zijner vroegere legers te verkrijgen, terwijl Antommarchi hem daarbij werd toegezonden zonder dat een der zijnen hem één woord van aanbeveling had meegegeven, weigerde hem te ontvangen, toen hij op Longwood kwam. Eerst, nadat hij hem door den groot - maréchal een streng verhoor had doen ondergaan, omtrent de redenen, die hem hadden genoopt de betrekking aan te nemen; welke leden van de familie hij kende; welke studies hij had gemaakt en nadat hij hem de kleinste bijzonderheden omtrent zich zelf en de zijnen had doen mededeelen, liet hij hem bij zich toe. Zelf ondervroeg hij hem nogmaals omtrent zijn familie, zijn land, zijn studie en was genoegzaam tevreden met zijn antwoorden, zoodat hij hem op den 22sten — ofschoon hij hem nogal jong en zelf-genoegzaam vond — door een briefje van Bertrand liet mededeelen, dat hij hem als zijn chirurg aannam op een honorarium van 9000 frs. per jaar, een Chinees om hem te bedienen, een plaats aan dezelfde tafel met de twee priesters en het recht om de woning van O’Meara te betrekken.

Evenals er zich, na het vertrek van Stokoë, een tijdelijke verbetering in den toestand van den Keizer had vertoond, die echter niet lang had geduurd, zoodat hij in April en daarna in Augustus 1819 weer te bed had moeten blijven, evenzoo ver-