Napoleons laatste levensjaren

NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN 321

hij zich te Parijs, doch kreeg daar niets anders te doen dan nu en dan eenige gratis-patienten te behandelen. In het jaar 1831 begaf hij zich naar Warschau, waar hij tot hoofdchirurg aan het officiers-ziekenhuis en tot generaal-inspecteur der militaire ziekenhuizen werd benoemd. Na korten tijd echter lag hij zöó overhoop met zijn „collegas,” dat hij zijn ontslag nam en naar Parijs terugkeerde, waar hij beproefde een nieuw middel tegen de cholera in te voeren. Na in 1833 beproefd te hebben geld te verdienen met de verkoop van afgietsels van het gelaat van Napoleon, waarvan hij den vorm te St. Helena op het lijk van den Keizer zou hebben gemaakt, welke handel geheel mislukte, vertrok hij op het einde van 1834 naar Nieuw-Orleans. Hij vestigde zich daar als homoeopaat, wat hem echter weinig patiënten toevoerde. Een paar jaar later begaf hij zich naar Cuba en ging te Santiago wonen, waar hij zich als „oogarts” uitgaf en de eerste cataract-operatie uitvoerde, die te Cuba is gedaan. Daardoor kreeg hij zulk een schitterende renommée, dat hij in de hoogste kringen verkeerde. Den 3den April 1833 overleed hij aan gele koorts. Het schijnt, dat Napoleon de 3de, in het jaar 1854 het plan heeft gehad de overblijfselen van Antommarchi, die in de gralkelder van een vreemde familie waren bijgezet, in een eigen graf te laten begraven en daar een monument te doen oprichten. Men heeft echter te vergeefs gezocht, men heeft niet kunnen ontdekken, waar op het kerkhof Antommarchi’s overblijfselen zijn ter aarde besteld. In het jaar 1823 had hij een zeer onbetrouwbaar dagboek over zijn verblijf te St. Helena uitgegeven.

Te gelijkertijd met Antommarchi, koos Fesch een priester uit, om naar St. Helena te gaan, een door herhaalde aanvallen van beroerte verlamden, bijna sprakeloozen grijsaard van zeventig jaar, die alleen wat Spaansch en Corsicaansch sprak, Buona-vita en voegde hem een jongen geestelijke toe, Vignali, die nooit, om zoo te zeggen, buiten zijn seminarie had geleefd en die in de verste verte niet voldeed aan de eischen, die Napoleon had laten schrijven, dat hij aan den gevraagden priester stelde. Door de zorgen van Pauline, de zuster van den Keizer, vertrokken te gelijkertijd met hen Coursot en Chandelier, de eerste als „chef d’office,” ter vervanging van Pierron, die in plaats van Cypriani tot „Maitre d’hötel” was benoemd; de tweede als kok, de laatste, die den Keizer in zijn leven zou bedienen.

Den 25sten Februari begaf het troepje zich op weg. Eindelijk

Napoleons laatste levensjaren