Napoleons laatste levensjaren

320    NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN ploma van doctor in de chirurgie ontvangen en zou tot professor aan de Academie te Pisa zijn benoemd, terwijl hij in Florence woonde. De bevestiging van deze benoeming echter is nergens opgeteekend en is nergens te vinden, terwijl de erfgenamen van zijn meester Mascagni verzekeren, dat hij nooit professor te Pisa is geweest. Mascagni, die in 1777 tot professor in de anatomie aan de universiteit te Sienna werd benoemd, was in 1800 naar Pisa gegaan en gaf in 1801 in Florence aan het ziekenhuis Sancta-Maria-Nueva onderwijs, waar hij tot in 1815, het tijdstip van zijn dood, bleef. Hij liet verschillende anatomische werken na, die door een vereeniging van familieleden en vrienden in het licht werden gegeven. Het toezicht op het drukken daarvan en het corrigeeren der proeven nu, werd door hen aan Antom-marchi opgedragen. Toen deze van Florence wegtrok, nam hij verschillende gedeelten van het werk mee, waaruit hij geld hoopte te slaan. Zeker was hij noch geneesheer, noch chirurg en men kon misschien hoogstens van hem zeggen, dat hij anatoom was. Aangelokt door het honorarium van 9000 frcs. dat Fesch hem aanbood (in plaats van de 15000 frcs. die aan Foureau de Beauregard waren aangeboden en van de 12000 frcs. die O’ Meara had genoten) durfde hij — terwijl hij nooit de praktijk had uitgeoefend en niet het minste begrip van geneeskunde had — de betrekking van lijfarts van den Keizer op zich te nemen.

Na den dood van den Keizer ging hij naar Londen, van daar naar Parijs en na eenig zwerven naar Parma, waar hij te vergeefs trachtte een onderhoud met Marie-Louise te verkrijgen. Deze wilde hem niet ontvangen, doch liet hem door Neipperg te woord staan, die hem, namens haar, een ring ten geschenke gaf. Daardoor was het hem onmogelijk haar mee te deelen, dat de Keizer zóó tevreden met zijn behandeling was geweest, dat hij hem een lijfrente van 6000 frcs. had vermaakt en hem had opgedragen aan Marie-Louise te verzoeken, hem tot haar lijfarts te benoemen. Bij Madame Mère te Rome slaagde hij evenmin als te Parma en hij moest zich voor het vervolg — niettegenstaande alle moeite, die hij deed om 100.000 frcs. los te krijgen, die hij beweerde, dat de Keizer hem per ongeteekend codocil zou hebben nagelaten en niettegenstaande de gewilligheid, waarmee de exécuteurs testamentaires van Napoleon reeds geneigd waren, om hem het geld te geven — tevreden stellen met in plaats van één van 6000 frcs., met een lijfrente van 3000 frcs., hem door een scheidsgerecht toegekend. Daarna vestigde