Napoleons laatste levensjaren

NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN    317

wijl er geen katholieke priester was — door den bijstand van den protestantschen geestelijke begraven was, had Bertrand aan Kardinaal Fesch en aan de familie van den Keizer het verzoek gericht een katholieken priester naar het eiland te willen doen overkomen. Kardinaal Fesch zond een smeekschrift aan den Paus, om van dezen te verkrijgen, dat aan het verlangen van Napoleon gevolg zou worden gegeven en de Paus had daarop aan den Prins-Regent van Engeland over de kwestie geschreven die toestemde en het aan Kardinaal Fesch overliet een priester uit te kiezen, overeenkomstig met de wenschen van „generaal Bonaparte” en dat die priester verlof zou hebben om op Long-wood te wonen.

Niettegenstaande de verhalen, die Gourgaud omtrent den ge-zondsheidstoestand van Napoleon had gedaan, durfde de Engel-sche regeering het toch niet aan, na de verwijdering van O’ Meara, Longwood van een geneesheer verstoken te laten, bang voor de publieke opinie, die daarin — al heette het ook, dat Napoleon gezond was — misschien een daad van noodelooze wreedheid zou zien. Tegelijkertijd dan ook, met het verlof om een priester naar St. Helena te doen overkomen, zond Lord Bathurst aan Kardinaal Fesch een schrijven, waarin hij hem meedeelde, dat hij: „door onlangs ontvangen berichten er van op de hoogte gebracht, dat generaal Bonaparte het verlangen had te kennen gegeven een Franschen geneesheer van goeden naam en faam aan Longwood verbonden te zien, hij ook de keuze van dien aan Kardinaal Fesch overliet.” Kardinaal Fesch ontving dit bericht in September 1818. Las Cases, die in dien tijd te Mannheim verblijf hield en wien men als den vertrouwde en als den zaak-gelastigde van den Keizer beschouwde, kreeg daarvan niet eerder dan in October bericht. Hij dacht onmiddellijk aan den geneesheer Foureau Beauregard, die aan alle eischen beantwoordde, welke de Keizer stelde. Plij was bij den Keizer bekend, was zijn eerste geneesheer geweest gedurende zijn verblijf op Elba en gedurenden de Cent-Jours, daarbij was hij, als leerling yan Corvisart, een uitstekend prakticus en wachtte reeds sinds Rochefort op. een gelegenheid om zich bij zijn vroegeren meester te vervoegen. Inderdaad verklaarde Foureau de Beauregard, zoodra hij op de hoogte van de kwestie was gesteld, zich bereid om naar St. Helena te vertrekken en handelde alsof hij reeds door Fesch was aangewezen, overtuigd, dat deze niet anders zou kunnen doen. Hij schreef onmiddellijk aan O’Meara,