Napoleons laatste levensjaren

NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN    313

wijl het hem waarschijnlijk, ten gevolge van de vele moeilijkheden die hij ondervond, ónmogelijk zou zijn hem te komen bezoeken. En ook, dat hij den admiraal verzocht had met den comte Bertrand over het geval te willen raadplegen.” Napoleon had echter verklaard, „dat hij nooit van eenigen anderen dan van den geneesheer zijner keuze, een geneesmiddel zou aannemen.” Tevens verzocht Stokoë den admiraal hem te willen veroorloven of als lijf-arts van generaal Bonaparte op te treden zoodat hij voortdurend bij hem zou kunnen blijven, of hem te willen ontheffen van een verplichting, waarbij zijn eer en zijn goeden naam gemoeid waren en waaraan een verantwoordelijkheid was verbonden, die te groot voor hem was, dan dat hij die kon dragen, waar elk oogenblik een ongeluk dreigde. Zoowel de admiraal als de gouverneur hadden hun doel bereikt, name-Stokoë voor goed van Longwood te verwijderen en hem te kunnen beschuldigen eenige fouten te hebben begaan, waarvoor hij gestraft zou kunnen worden.

Stokoë vernam spoedig, dat de gouverneur en de admiraal voornemens waren hem voor den krijgsraad te brengen onder de beschuldiging van ongehoorzaamheid en vergrijpen tegen de discipline. Zijn veroordeeling zou hem zijn positie, zijn graad en zijn recht op pensioen kosten, dat hij eerstdaags — hij was nu al bijna vijf en twintig jaar in dienst — zou kunnen krijgen. Redeneerend, dat het eenige doel van zijn vervolgers was van hem ontslagen te worden en op deze wijze Napoleon te verhinderen zijn hulp in te roepen en zich te beklagen indien hij die niet kreeg, wilde hij ze voorkomen en vroeg om gerepatrieerd te worden om redenen van gezondheid en in Engeland de weinige maanden te wachten, die hem nog van het tijdstip, waarop hij pensioen zóu kunnen krijgen, scheidden. Inderdaad was hij korten tijd geleden ziek geweest en was hij, door den val met zijn paard, aan één arm invalide geworden. Op grond van deze klachten, verzocht hij naar Engeland te mogen terug-keeren, wat hem onmiddellijk werd toegestaan. Den 30sten Januari 1819, vertrok hij van St. Helena.

Met hetzelfde schip echter, dat hem naar Europa terug bracht, zond Hudson Lowe een rapport naar de admiraliteit van Engeland. Ten gevolge daarvan ontving Stokoë, zoodra hij te Ply-mouth aan wal stapte, het bevel om naar St. Helena terug te gaan. Den 21sten Augustus zag hij het gehate eiland weer, zonder iets te vermoeden van de redenen, waarom men dit,