Napoleons laatste levensjaren

NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN

récemment aggravée. En m’entenant a mes observations person-nes, je ne crois pas le péril imminent. Ilfauttoute fois s’attendre, dans un climat si propice a 1’affection dont il s’agit, a une abré-viantion éventuelle de la vie.

„Les symptömes les plus alarmants sont ceux qui se sont montrés 1’avantdernière nuit. Leur retour peut être fatal, si les secours tardent.”

Door zijn precieze bewoordingen, zonder omwegen, stortte Stokoë zich in het verderf: hij durfde immers beweren, dat St. Helena een ongezond eiland was, waar de dagen van den Keizer verkort werden, wat tegen het oordeel van den gouverneur en en van de Engelsche ministers indruischte. Zulk een openhartigheid mocht en wilde men niet verdragen en moest tot zwijgen worden gebracht. Toen hij in den middag van den 18den naar de Briars was gegaan, om den admiraal verslag van zijn bezoek te doen, vond hij dezen vijandig gestemd, stug en kwaadwillig. De admiraal liet hem een beleedigend verhoor ondergaan omtrent de gesprekken, welke hij met de Franschen had gehouden en die geen betrekking op de ziekte van den Keizer hadden gehad, en waarschuwde hem, dat hij in het vervolg niet meer naar Longwood kon gaan dan voorzien van een verlof-bewijs. Dat hij aan deze formaliteit werd onderworpen, beteekende hetzelfde als hem verdacht te verklaren, hem te behandelen als een vreemde, een onbekende, die het een buitengewone eer mocht rekenen, dat hij Napoleon mocht behandelen, terwijl hij, — zooals later zou geschieden — door zijn chefs daartoe werd bevolen en men hem tot beschikking van den Keizer hield.

Dienzelfden avond ontving de Montholon een brief van kapitein Nicholls, waarin deze hem meedeelde, dat de gouverneur met den admiraal over de voorstellen had beraadslaagd: de chirurg van den Conqueror was onmisbaar voor het eskader en kon daarvan niet worden losgemaakt. Het was hem echter veroorloofd, elk oogenblik, wanneer dat noodig mocht zijn, hulp aan generaal Bonaparte te geven. Doch de gouverneur verlangde, dat hij in zulk een geval door den geneesheer van Longwood zou worden vergezeld. Hudson Lowe vond het niet geraden hem formeel en openlijk te verbieden Napoleon te behandelen, maar verkoos hem allerlei bezwaren en moeilijkheden in den weg te leggen; bewerkte den admiraal om hetzelfde te doen en drong op de tegenwoordigheid van Verling bij de bezoeken aan, waarin een ander als Stokoë niet zou hebben toegestemd. Daarbij