Napoleons laatste levensjaren

NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN

hierop en ging waarschijnlijk den loop van het gesprek aan den Keizer mededeelen. Ten minste hij kwam een uur daarna terug met een serie van acht artikelen door den Keizer en hem opgemaakt, waarin — indien Stokoë op de voorwaarden, daarin vast gelegd, de betrekking wilde aanvaarden — zijn houding en zijn standpunt waren afgebakend, zijn verplichtingen tegenover den Keizer nauwkeurig waren omschreven, even als die, welke hij tegenover zijn chefs had te vervullen. Hij zou op Longwood de plaats innemen, die door het weggaan van O’Meara onvervuld was gebleven en tijdelijk van zijn verplichtingen van officier van gezondheid worden ontheven en niet meer als een militair doch als een burgerlijk ambtenaar worden beschouwd. Daardoor zou hij een noodzakelijke en gewenschte onafhankelijkheid genieten, die zijn voorganger gemist had. De Keizer vroeg hem, in één woord, niet anders, dan dat hij in zijn nieuwe betrekking uitsluitend zijn geneesheer zou zijn. Hij zou de geneeskundige bulletins, die hij opstelde, aan de autoriteiten van St. Helena mededeelen, doch was aan niemand eenig ander rapport verschuldigd omtrent wat er op Longwood geschiedde, wat hij er hoorde of zag, behalve in die gevallen — wanneer het bij voorbeeld, een plan tot ontsnappen betrof — waar zwijgen een verraad zou zijn tegenover zijn souverein en zijn land of een duidelijke schending van den eed, dien hij gezworen had.

Niettegenstaande al deze voorbehoedende maatregelen, achtte Stokoë de betrekking en de eer er aan verbonden, gevaarlijk en hij aarzelde een langen tijd om een toestemmend antwoord te geven, doch eindigde met aan het dringend smeeken van de Montholon en van Bertrand toe te geven. Hij beloofde de betrekking te zullen aannemen, indien hij daartoe van den gouverneur en van den admiraal verlof kreeg op deze voorwaarden, die niets onbillijks bevatten, waar — en dit was een gewichtig punt — lord Bathurst reeds op den 16den Mei 1818 een brief aan Hudson Lowe had geschreven, waarin hij hem beval O’Meara door een heelmeester te laten vervangen, die zich op St. Helena bevond en dien Napoleon zou verkiezen.

Na bij den Keizer te zijn binnen-geleid en hem nauwkeurig te hebben onderzocht, — waarbij hij de verschijnselen Van een chronische hepatitis meende op te merken; met zekerheid kon hij rechts in den buik, vlak onder de ribben, waar Napoleon hem aanwees, een plaats voelen, die bij de minste drukking zóó gevoelig was, dat de zieke een pijnlijk steunen niet kon