Napoleons laatste levensjaren

NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN    305

het verzoek de boeken en brochures aan O’Meara te willen overhandigen, met en benevens eenige minder vleiende uitlatingen over den admiraal en den gouverneur. Het geheim van deze zendingen werd spoedig opgelost. Holmes had zich op een dag tegenover Balcombe beklaagd, dat hij niet zeker wist of, wat hij aan O’Meara afzond, wel in diens handen kwam en Balcombe had hem aangeraden, zich tot Stokoë te richten, opdat deze het afgezondene aan O’Meara zou overhandigen, niet wetend, dat deze laatste naar Engeland was vertrokken. En Holmes had, zonder daartoe aan Stokoë verlof te vragen of er kennis van te geven, dadelijk dien raad opgevolgd. Zoodra hij had vernomen, dat O’Meara in Engeland verblijf hield, schreef hij een brief aan lord Bathurst en aan de admiraliteit om de zaak te verklaren, waardoor alle vermoeden, als zou Stokoë met O’Meara tot misdadige doeleinden samenspannen, werd opgeheven. Toch droeg de gebeurtenis er toe bij, de kwade vermoedens van Hudson Lowe, wat Stokoë betreft, te doen toenemen. Later maakte hij dan ook, in het rechtsgeding tegen Stokoë van deze kwestie gebruik. Zoodanig waren de positie en de verhouding, die Stoköe tegenover den gouverneur en den admiraal innam, toen hij op Longwood werd ontboden.

De brief door Bertrand in den nacht van den 17den Januari om één uur Stokoë afgezonden, had den hiërarchischen weg moeten volgen; eerst naar den gouverneur, vervolgens naar den admiraal, zoodat het Stokoë pas ’s morgens om 7 uur mogelijk was op Longwood te verschijnen. De pijnen, die de Keizer had gevoeld, waren door een heet bad verminderd, hij was weer bijgekomen en trachtte nu een weinig te slapen. Stokoë werd verzocht om te blijven wachten, tot hij bij hem kon worden toegelaten en dejeuneerde bij de Bertrands, terwijl hij zich onder de hand op de hoogte stelde van de verschijnsels die zich tot dat oogenblik bij den Keizer hadden voorgedaan en ook van die, welke aan de toeval waren voorafgegaan. Tegen het eind van het dejeuner deed de Montholon hem het voorstel, de plaats van O’Meara in te nemen en de lijfarts van Napoleon te willen worden. Stokoë echter weigerde, hoezeer hem de betrekking ook aanstond. Hij was voorzichtig geworden door wat hij had gezien en doordat hij had bijgewoond aan welke vervolgingen en lastigheden O’Meara was blootgesteld geweest, wijl hij geweigerd had aan Hudson Lowe’s wenschen, om als spion op te treden, te voldoen. De Montholon verwijderde zich

Napoleons laatste levensjaren    20