Napoleons laatste levensjaren

NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN    301

laatste, aan ieder die het maar hooren wil, aan bezoekers enz., Bertrand beschuldigt den keizer in zijn koppigheid te stijven. Hij schrijft dus aan den minister, dat — indien Bertrand verwijderd wordt — Napoleon wel onder den invloed van de Montholon, handelbaarder zal worden en voegt er den 4den September bij „dat wanneer Napoleon tot nog toe geweigerd heeft Verling te consulteeren, dit, naar hij veronderstelt, niet zoozeer het gevolg is van een zwarigheid om een anderen geneesheer dan O’Meara te raadplegen, maar wijl hij op dit moment geen geneeskundigen bijstand behoeft.” Toch is hij niet zóó gerust, als hij het wel wil doen voorkomen. Hij vreest, dat Napoleon inderdaad een langdurende zelfmoord voorbereidt, door zoo ongezond mogelijk te leven, door zich met zijn heete baden te verzwakken, door te blijven verkeeren in een overmatig verhitte athmoseer en gaat zelfs zoover, dat hij het voorstel doet „al de vroegere bepalingen omtrent de beperkte ruimte, waarin deze zich mocht bewegen, in te trekken, indien hij er in toestemt den geneesheer, die te Longwood den dienst waarneemt, te zullen raadplegen, wanneer hij het noodig heeft.”

In den nacht van den 19den Januari 1819 kreeg de Keizer plotseling een duizeling en een flauwte, waarschijnlijk het gevolg — te oordeelen, naar wat na zijn dood, bij de opductie bleek — van een maagbloeding. Ingevolge de bevelen, die de Montholon en Bertrand van den Keizer hadden onvangen, voor het geval, dat er iets zou gebeuren, vroeg Bertrand geen hulp aan Verling, maar verzocht den ordonnans-officier, kapitein Nicholls, een brief aan den heelmeester van de Conqueror, Sto-koë, te willen doen toekomen, waarin dezen verzocht werd om op Longwood te komen, wijl zijn hulp daar noodig was. Dit incident was het begin van een reeks moeilijkheden voor Stokoë, die op zijn ontslag uit den Engelschen dienst uitliepen!

Napoleon kende Stokoë reeds van den 17den October 1817. Deze had toen een bezoek aan zijn vriend O’Meara gebracht en terwijl zij samen op Longwood wandelden, hadden zij den Keizer ontmoet en O’Meara had zijn vriend aan hem voorgesteld. Den volgenden dag had Stokoë zich naar de Briars begeven, waar admiraal Plampin met zijn maitresse verblijf hield. Sir Robert Plampin was, in tegenstelling van zijn voorgangers sir Cockburn en sir Pulteney Malcolm, een man van weinig opvoeding, met een vulgair karakter en een eigenaardige harteloosheid, waardoor hij niet in staat was het ongeluk van een