Napoleons laatste levensjaren

NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN

hij het best de tafel van vermenigvuldiging kan opzeggen, een gouden horloge van hem. Toch is misschien de kleine Arthur de uitverkorene, omdat hij moedig zijn zusje tegen hem heeft willen verdedigen, wijl hij haar pijn deed, toen hij haar gaatjes in haar ooren prikte. Op een middag kwam de jongen bij hem en vertelde in zijn moeilijk te verstaan mengelmoes van Fransch en Engelsch, dat hij dien morgen in James Town een klein Javaansch paardje had gezien en dat hij dat zoo graag zou willen hebben. De Keizer begreep maar half, wat hij vroeg, maar beloofde toch maar, dat hij den volgenden dag, wanneer het kanonschot zou verkondigen, dat het middag was, zijn paardje zou krijgen. Den volgenden dag, toen het kanonschot over het eiland dreunde, was Arthur op zijn post en wachtte geduldig, omdat' Napoleon nog zijn slaapje deed, totdat deze zou zijn wakker geworden. En zoodra deze zijn oogen opende, en verwonderd zag, dat hij aan zijn bed zat, waarschuwde Arthur hem, dat het kanon was afgeschoten en dat hij dus zijn paardje kwam halen. Napoleon verzocht daarop aan Marchand het paardje voor vijftig louis te koopen en daarna reed Arthur eiken ochtend, door een Chineeschen bediende, die het paardje en de kinderjuffrouw, die hemzelf vasthield, geholpen, onder de vensters van den Keizer en onder die van zijn moeder heen en weer.

Daarna wilde Arthur, om zijn kostuum te voltooien, ook nog een paar sporen, en liefst gouden sporen, hebben en de Keizer beloofde hem die ook nog, op voorwaarde, dat hij ze in goed Fransch zou vragen. Doch welke moeite de knaap ook deed, hij kon het er nooit goed af brengen het zinnetje zuiver uit te spreken, tot groot vermaak van den Keizer.

Intusschen werd, tot, het jaar 1820, de verhouding tusschen den Keizer en Bertrand moeilijker. Voordat Bertrand den Keizer er over durfde spreken, hoe noodzakelijk het voor zijn vrouw werd, dat zij de kinderen, met het oog op hun opvoeding naar Europa moest terug brengen, had hij het bijna ondragelijke van haar buien te verduren. De Keizer wist intusschen de wenschen van Mme. Bertrand en kende den afschuw dien zij had van een langer verblijf op St. Helena en de klachten, waardoor zij meende verlof van hem te krijgen om weg te mogen gaan. Waar hij de afspraak wist, die zij met haar man had gemaakt om maar één jaar te blijven, had hij ten minste al vijf jaar gewonnen en gaf de hoop niet op, hen nog langer bij zich te houden. Plotseling, op den 7den juli, vertoonde Hudson Lowe een brief, gedateerd van den