Napoleons laatste levensjaren

288    NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN door de Montholon te James Town gemaakt, zóó hoog was dat — na den dood van den Keizer — de schuldeischers op het punt stonden te verhinderen, hen naar Europa te laten gaan; wanneer men verneemt, dat de Montholon een waarschuwing van zijn schoonvader ontvangt, toch niet van St. Helena weg te gaan en den Keizer te verlaten, „de ne jamais quitter 1’Empe-reur; que cela étant, tout serait sauvé; qu’au contraire tout serait perdu? En al dit geld zou hij los-laten, dit fortuin zou hij versmaden en overlaten aan dengeen, die hem zou vervangen, wanneer hij wegging, overtuigd als hij er van was, dat hij in dit geval geheel uit het testament zou worden geschrapt of slechts een kleinigheid zou erven. Welke echter de oorzaak van haar vertrek is geweest, het weggaan vanMme. de Montholon liet een leegte achter, die — gevoegd bij die, welke de andere na zich stilden — er toe bijdroeg het verblijf van den Keizer nog triester en ellendiger te maken.

Grooter nog werd het isolement, — al was de leegte, die hun vertrek achter liet, niet zóó wijd, als die door het heengaan der anderen — door het weggaan van admiraal Malcolm en zijn vrouw en door dat van Sir George en Lady Bingham, eveneens in Mei 1819. Hun verblijf kleurde een afwisseling in Napoleon’s dagen, waar admiraal Malcolm en zijn vrouw, Hudson Lowe ten spijt, telkens een bezoek op Longwood kwamen afleggen en door de vereering, hun eerbied en hun meevoelen, die zij in hun houding wisten te leggen, waarbij zij nog de dankbare bewondering openlijk toonde voor wat hij jegens haar broer op het slagveld van Waterloo had gedaan, zijn vriendschap hadden weten te winnen en steeds gewillig waren te luisteren naar de opluchtende klachten, die hij over de handelingen van den gouverneur tegenover hem aan hen toevertrouwde. Geen grooter bewijs dan ook, op welken prijs de Keizer hun omgang stelde, dan het feit, dat hij Lady Malcolm toen zij van St. Helena vertrok, een zijner porseleinen koppen van het beroemde servies als herrinnering, ten geschenke gaf. Mme. Bertrand en M'"e. de Montholon kregen ieder, en niet eens elk jaar een bord, als bewijs van zijn dankbaarheid.

Minder nog dan zij, wel is waar, kwamen Sir en Lady Bingham op Longwood, daarin door Hudson Lowe belet — om alle twisten met den gouverneur te voorkomen en te vermijden, staakten zij op het einde hun bezoeken geheel en al en vond Sir Bingham het verkieselijk zijn voordeelige en schitterende