Napoleons laatste levensjaren

NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN 283

— wier ellenden en ontberingen hij dag aan dag aanschouwde; wier zenuwachtige spanning hij eiken dag mee-voelde en wier verlaten bestaan hij, om zoo te zeggen, deelde, terwijl hij meer en meer getroffen werd door de kleine plagerijen en de willekeur, die Hudson Lowe tegenover hen uitoefende — één te voelen en zijn medelijden uit te spreken, zoodat hij niet langer in staat was zijn sarcastische en ironische opmerkingen omtrent hen vol te houden of hun eigenaardigheden in een bespottelijk daglicht te. stellen. Tegelijkertijd begon Hudson Lowe echter zijn eischen omtrent de vertrouwelijke mededeelingen van O’Meara hooger te stellen, begon aanmerkingen te maken op allerlei gewoonten en handelingen van O’Meara, die hij tot dusver had laten voortgaan, (als bijvoorbeeld, dat hij couranten van James Town voor Napoleon meebracht); verwijten, dat O’Meara hem niet genoeg tegenover Napoleon verdedigde, en verdedigd had, zooals onder anderen in de kwestie van de buste van den Roi de Rome en dergelijke kleinigheden meer. Door al deze kleine ruzietjes geprikkeld, besloot O’Meara zijn mededeelingen — behalve zijn rapporten over den gezondheids-toe-stand van den Keizer, waartoe hij verplicht was — geheel te staken, welk besluit op zijn beurt weer de woede van Hudson Lowe gaande maakte.

De maat liep over, toen O’Meara kort en bondig weigerde om er weer mee te beginnen en verklaarde, dat hij den Keizer vast beloofd had in het vervolg te zwijgen of geen andere bulletins over te leggen dan die de Keizer eerst had gelezen en zich overtuigd had, dat er over hem met zijn titel „1’Empereur Napoleon” werd geschreven. „II préférerait la mort” dan dat hij zou toestaan anders betiteld te worden! Hudson Lowe, die al een tijdlang de gelegenheid had gezocht om O’Meara te verwijderen en door iemand die op zijn hand was, Baxter, te doen vervangen, verzocht daarop aan de Engelsche regeering O’Meara naar Engeland terug te roepen. De regeering echter weigerde. Waarschijnlijk zag zij- zeer goed in, dat de feiten, waarvan O’Meara door Hudson Lowe beschuldigd werd — hij zou namelijk een partij op St. Helena hebben gesticht, die op de hand van den Keizer was; hij zou als tusschen-persoon zijn opgetreden, door wien Napoleon geschenken zou hebben doen overhandigen aan menschen, die van St. Helena vertrokken; hij zou zich (te samen met Balcombe) geleend hebben om een geheime correspondentie naar Europa over te doen brengen — behalve