Napoleons laatste levensjaren

NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN    281

van zijn brieven kregen, maakte O’Meara daarvan geen bezwaar, integendeel hij was van meening, dat de minister van Marine er hem dankbaar voor zou zijn en hem misschien zou kunnen helpen, wanneer hij hem eens later noodig mocht hebben. Toen Hudson Lowe op St. Helena kwam, had hij dan ook al drie lange brieven, eigenlijk voor den minister bestemd, aan Finlaison geschreven.

Niet zoodra was Hudson Lowe óp St.- Helena gekomen, of O’Meara werd er als van zelf toe gebracht zoowel met hem, als met zijn secretaris Gorreques en met luitenant-kolonel Thomas Reade in briefwisseling te treden. Deze correspondentie nu, was niet van dien aard om er — zooals sommigen doen — eenige veroordeeling van het gedrag van O’Meara uit te putten of hem te beschuldigen een dubbelzinnige rol tusschen Napoleon en Hudson Lowe te hebben gespeeld. Zij liep toch, voor het grootste deel, over huishoudelijke kwesties, waarin Longwood met Plantation House in aanraking kwam: noodzakelijke herstellingen, die er aan Longwood moesten worden gedaan; over den slechten staat der levensmiddelen, over de verandering van een kok enz. Dat O’Meara er plezier in had, vooral in het begin, bij en tusschen het ernstige van den inhoud, nu en dan grappige en sarcastische opmerkingen over de bewoners van Longwood — voornamelijk over de Montholons en vooral over Mme. de Montholon, die nog al op zijn spotlust schijnt te hebben gewerkt — te voegen, was toch zoo heel erg niet en niemand maakte er aanmerking op, waar zij integendeel door den gouverneur en den minister graag werden gelezen en zelfs werden uitgelokt, mag men er geen zwaar gewicht aan hechten.

Door de plaats die hij innam, kwam hij er van zelf toe om als tusschenpersoon in diplomatieke kwesties, om het zoo uit te drukken, met Hudson Lowe, op verzoek van Napoleon, te onderhandelen, wat ook meestal per brief geschiedde: over het voorstel van Napoleon om een anderen naam aan te nemen; over de kwestie van den titel; over de beperkingen en de grens, waarbinnen Napoleon zich mocht bewegen en vooral over den gezondheids-toestand van den Keizer. En dit laatste zou juist de aanleiding tot twisten met den gouverneur worden!

Het is moelijk met alle zekerheid uit te maken, of het optreden en de houding, die O’Meara heeft aangenomen, eerlijk en openhartig, dan wel dubbelzinnig zijn geweest. O’Meara zelf beweert, dat Hudson Lowe al spoedig van hem verlangde, dat