Napoleons laatste levensjaren

NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN

schaffen. Van daar ruzies, oneenigheden, tranen en intrigues. Van daar, dat de eerste en voornaamste oorzaak van naijver, wat de mannen betreft, gevonden werd in de verdeeling der verschillende functies, zooals de Keizer die had ingesteld en dat het waarnemen daarvan de aanleiding tot een voortdurende wrijving en mokkerij werd, die op het vrouwelijk gedeelte van het gevolg terug-werkte en zich bij haar uitte in kleine en meskijne aanmerkingen en hatelijkheden over het meer ot minder smaakvolle van haar toiletten en die Mme. de Montholon zelfs deed vertellen dat Mme. Bertrand geen melk genoeg had om haar kind te zoogen en dat haar melk niet deugde.

Die naijver was al begonnen, zoodra men den voet op de Bellerophon had gezet. Had niet Gourgaud al, na een paar dagen verblijf aan boord, in zijn Journal geschreven, dat hij zich van allerlei intrigues omringd voelde? Was naijver niet al dadelijk heftig op-geslagen, den avond, dat de Fransche kolonie op St. Helena was aangekomen en Napoleon tot mede-bewoner van zijn beperkt verblijf Las Cases boven de anderen had verkozen, ten gevolge waarvan zich Gourgaud met de Montholon vereenigde tegen hèm, in wien zij den hen vijandigen intrigant en den intrigeerenden vijand van iedereen zagen? Zoodra hij gevangen was genomen en het zeker was, dat hij van St. Helena zou weggaan, verdween ook hun haat, namen zij afscheid van hem als van hun besten vriend en vergaven en vergaten zij al zijn „wandaden”. Doch nu begon de oorlog der bondgenooten tegen elkaar en maakte de vriendschap van Gourgaud en van de Montholon plaats voor een vijandschap, waarvan Gourgaud zich steeds het slachtoffer gevoelde en zich in de gunst van den Keizer voortdurend bedreigd achtte. Tot ook hij zelf van St. Helena wegging. En beklaagde Bertrand zich niet, een half jaar ter nauwernood na hun komst op St. Helena, in April 1816, dat „Sa Majesté est victime d’intrigants. Longwood est un séjour affreux par toutes ces tracasseries ?” Bertrand echter had daarbij de overtuiging, tot troost, dat de Keizer in zijn hart rechvaardig en eerlijk is, dat hij wel voor korten tijd onder den invloed van een intriguant kan geraken, maar dat hij toch op den duur een rechtvaardig oordeel velde. De vrede tusschen Bertrand en de Montholon werd, na het vertrek van Gourgaud, niet openlijk gestoord, al is de voorkeur, die de Keizer aan de Montholon bewijst, een bron van verdriet voor den eerste, vooral ook, omdat hij zeer goed voelt, dat