Napoleons laatste levensjaren

250    NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN

die Henry meedeelt en waarmee hij en zijn mede-officieren zich den tijd korten, plaats vindt over een periode van zoowat vier of vijf jaren, dan komt men tot de overtuiging, dat deze — over zulk een groot tijdsverloop verspreid — onmogelijk groot genoeg in aantal konden zijn om een tegenwicht op te leveren voor de eentonige sleur, waarin de dagen op het eiland voorttraagden. En zeker voor Napoleon, die niet, als zijn omgeving die vermakelijkheden kon en wilde bijwonen, maar in zijn isolement achterbleef, waar zijn gevolg — op zijn aandringen meestal — van de uitnoodiging, om er aan deel te nemen, gebruik maakte. En daarbij was het soort vermakelijkheden, voor het rneeren-deel, van dien aard, dat zij hoogstens voor zoolang als zij duurden, even een kleine afleiding konden zijn, maar niet op den duur, öf door het vooruitzicht van het gebeuren, öf door de herinnering van hun geschied zijn, een vergoeding konden geven voor de doelloosheid van het bestaan op St. Helena of een lichtkleuring konden naschijnen in het grauwe en wissellooze heen-tellen der dagen.

Henry noemt onder die genoegens visschen en jagen. Maar het vermaak van het visschen was er spoedig af, nadat twee officieren, die — op een uitstekenden rotspunt gezeten — er zich mee bezig hielden, door een verraderlijke golf uit de zee werden weggeslagen en verdronken. Wat de jacht betreft, daargelaten nog, dat Napoleon nooit een groot en geweldig jager voor de oogen des Heeren was, en nooit geweest is, — wanneer hij te Rambouillet of te Fontainebleau uit jagen ging, deed hij dit meer om de lichaamsbeweging of wijl dit vorstelijk vermaak nu eenmaal bij zijn waardigheid behoorde dan om het jagen zelf — was het wild op St. Helena te schaarsch en de moeite van het jagen niet waard. De weinige patrijzen en faisanten, die er gevonden werden, mochten alleen door den gouverneur geschoten worden, terwijl de wilde pauwen en geiten, die tot den wilden staat waren teruggekeerd, ten gevolge van het steile, van diepe ravijnen doorsneden terrein, even moeilijk te bereiken waren als de grenzen in de Alpen. Een korten tijd had Hudson Lowe beproefd wilde konijnen op het eiland aan te telen — maar ook daarin onhandig als in andere zaken — had hij ze juist losgelaten op een tijdstip, dat Napoleon pas zijn aanplanting van jonge boomen op Longwood had gëeindigd. Zij brachten daaraan zooveel schade teweeg, men dat alles in het werk stelde om ze zoo spoedig mogelijk te verdelgen. Wat niet verdelgd