Napoleons laatste levensjaren

NAPOLEONS LAATSTE LEVENSJAREN    175

geweest en die hij toen mooi had gevonden. Doch dat vermoeide hem zóó, dat hij zijn rijtuig moest laten komen, om naar Long-wood terug te kunnen keeren. Dit zijn de laatste, een weinig lange ritten die hij gemaakt heeft!

Want ook dit was een der redenen van ergernis voor Napoleon en een der oorzaken, waarom hij niet meer buiten de kleinste grens ging, namelijk dat hij overal elders door een Engelsch officier moest worden vergezeld. In den beginne, onder het tijdelijk gouverneurschap van admiraal Cockburn, had hij getracht er de spot mee te drijven, maar hij had het spoedig opgegeven en de gelegenheid liever vermeden. Op een dag toch was hij met Bertrand en Gourgaud te paard uitgegaan, vergezeld door kapitein Poppleton, die niet juist een schitterend ruiter was. Op een gegeven oogenblik, terwijl Bertrand den kapitein er over onderhield Napoleon toch niet zoo dicht op de hielen te zitten, zetten de Keizer en Gourgoud hun paarden in galop en verdwenen binnen korten tijd uit de oogen van den kapitein, die wanhopig naar den admiraal ging en zijn rapport over dit feit uitbracht. Cockburn echter spotte er mee en noemde het een jonge-luitenantsgrap, terwijl hij er bijvoegde, dat dit een goede les voor den kapitein was, maar dat hij zich over het gevaar niet ongerust maakte. Alleen het dreigement van Napoleon, dat hij, des noods met de wapens in de hand, den toegang tot zijn kamers zou verdedigen en dat men niet dan over zijn lijk zijn vertrekken zou binnendringen, maakte dat Hudson Lowe zijn voorgenomen en voorgeschreven plan niet doorvoerde, namelijk, dat een Engelsch officier ten alle tijde op Longwood zou verblijven, aan tafel bij den Keizer moest eten en hem geen oogenblik alleen mocht laten.

Iedereen, die maar een weinig op de hoogte was van de maatregelen, die Hudson Lowe nam, om een mogelijke ontsnapping tegen te gaan, lachte er mee. Las Cases schreef in een brief aan Lucien, die onderschept werd, dat de schildwachten, die op de verschillende hoogten geposteerd waren, bijna altijd in de mist zaten en niets konden onderscheiden van wat er onder hen geschiedde en Montchenu spotte, dat wanneer Hudson Lowe ergens een hond had zien loopen, men zeker kon zijn, dat men den volgenden dag een schildwacht op die plaats geposteerd kon vinden. De eenige, die niet spotte, was de officier, die de verplichting had er zich eiken dag of twee maal in de vier en twintig uur van te overtuigen, dat Napoleon zich nog op Long-