Stille uren

90 STILLE UREN.

naar hem opzwartten in onduidelijke vaagheid, vreemd-figurend met de vierkanting van het woord, een nooit-gehoorde klanking zeurend in de duizelende holheid van zijn denken. Dan, na uren van pijnend moeite-doen, voelde hij een zenuw-ende helderheid ruimen in zijn gedachten en hij werkte jachtend voort, haastend hoogzwepend zijn kunnen, tot eindelijk zijn willen neerslapte in een plotselinge leegte van zijn hoofd, een neerduizelende, angstig-benauwende wijdheid van niet-zijn die hem dwong naar bed te gaan.

Hij begon een vagen, onzegbaren angst te voelen om ’s nachts alleen te zijn in den stillen omstand van het huis, een angst die hem telkens indrong te willen vragen dat iemand bij hem bleef, vreezend de alleenheid van zijn slaapkamer wanneer iedereen naar bed was en hij zich voelde bewegen in de roerlooze stilte rondom. Er waren avonden die hij niet durfde naar zijn slaapkamer gaan, bang voor de wijde zwij-ging die geheimend neerstond onder de suizing van het licht; avonden die hij langzaam, voorzichtig, met zachte stappen door zijn slaapkamer ging, ineenschokkend door het korten van een