Stille uren

STILLE UREN. 89

wonder-Iichtende kleur voelend over zijn leven, waaruit de schrijnende pijning leek heengestild in het droomend neerliggen van den nacht. Maar ’s avonds, toen hij alleen was in zijn huis, stond de sombere lusteloosheid van zijn leven weer scherp op, langzaam groot-geduisterd in den voortgang van den dag, zwaarder doffend op zijn voelen na de lange uren van stil-droomerige egaalheid, die hij buiten zijn leven was geweest.

De lente stond nu wijd, warm-luwend over de aarde, een zachte aaneenrijing van dun-wazige dagen, die blank kleurden van de hoog-zonnende lucht, vèr-welvend in egale teerheid. Onder de nieuw-zoelende warmte, voortgewolkt door den dunluwenden wind, voelde hij de vreemd-ziekende moeheid looder dompen op zijn iichaam, een machtelooze loomheid die hem langzaam liet slepen langs de straat, hem neerhoudend tijden achtereen in zijn stoel, waaruit hij zich moest opstrakken om niet heen te dollen in de duistere weerdroeving van zijn peinzen. Wanneer hij ’s avonds probeerde te werken, moest hij telkens zijn willen dwingen naar zijn boek, zijn oogen strak-starend op de bladzij waaruit de letters