Stille uren

64 STILLE UREN.

over den droog-hard-stoffigen grond. Tusschen het kil-harde licht van gure dagen begon even een warm-geurende zoelte te beloven van een verren zomer, dun-teerend het heldere groen der boomen, dat schemer-kleurde over de heen-don-kerende takken. En langzaam luwde de warmte neer van den wit-lichten hemel, een zacht-geurend wolken van even-blazenden wind over de volgroenende boomen, laat-helder rekkend de dagen onder de goud-roodende zonnekleur, die wijd-wijkend heendroomde naar het westen in ge-heimend stil-zijn.

Dikwijls, ’s avonds in het late, koel-glazende namiddag-licht, bleef hij rusten, soezend in de uitgemoeide steuning van zijn hoofd, lusteloos om te gaan werken in de opwakende nieuwheid van de lente. En altijd weer drong zijn denken terug naar jaren te voren, naar lente-avonden als deze, toen zij nog met hem was en toen zij naast hem ging den helder-mooienden gang van haar leven. Dan, wakkerend uit de visioening van vóórschijnend waar • zijn, schrok hij ineen voor de donker-zwartende vastheid waarin de kamer sliep en hij stak zijn lamp op, moeilijk