Stille uren

STILLE UREN. 83

rust, diep ondergedekt in den lichtloozen grond waarover de jaren zouden droomen in een regelmatige wisseling der dagen.

Maar in zijn peinzen naar wat hij verlangde in een moeielijker voelen van zijn leven, kneep plotseling zijn vreezen omhoog voor die laatste daad, voor de kortdurende bewustheid van wat hij gedaan had, een benauwende angst dat het dan misschien in hem zou berouwen, dat hij zou terug willen in de ellende waaruit hij had wegverlangd en dat hij den dood zou voelen neêr-duisteren over zich heen, machteloos te wakkeren uit de schemering waarin hij zich dieper en dieper zou voelen zinken. En in de laffe moedeloosheid van zijn niet-durven, nam hij zich voor te wachten tot hij zóó zou zijn neêrgelamd, dat hij dien angst niet meer zou voelen, te wachten tot den dag dat het dood-zijn zou opstaan tegen de dringende matheid van zijn denken als een hoog-lichtende belofte van vredend, opluchtend genot.

De lente kwam met hoog-bollende windvlagen langs de hel-blauwende lucht, met telkens-blik-kerende zonneglanzen, tusschen snel-jachtende wolken, met plots-ruischende waaiingen van regen