Stille uren

eo STILLE UREN.

opwekking dat het hem niet kon raken alles wat geknauwd was in zijn leven, dat hij het prettig vond, alleen, vrij door de uren te gaan, liegend voor het huilen dat hooger en hooger kropte in zijn keel, dat hij nooit van haar had gehouden, dat zij in zijn latere jaren was geweest de groote somberheid die alles had heengedonkerd uit zijn zien en dat hij nu weer tevreden zou gaan in de helderheid van een nieuw bestaan. En staag dieper wroetend in de groote smart die hij zelf schijnde in zijn borst, machteloos zijn wil te strakken tegen de pijn die hij zich voelde dwingen te geeselen in zijn denken, werkte hij voort, in een zenuwend valsch vroolijken van zijn stemming. Maar dan, plotseling, klankte het zeggen van een enkel woord dat zij eens gesproken had in zijn hooren, luider en luider, en langzaam het nasprekend, weêr en weer, brak hij ineen in een woest, wild-schokkend snikken, dat hem liet neerdompen in een moewe machteloosheid, uren achtereen.

In de wijde ellende van zijn uitzenuwende smart, huilde het verlangen in hem omhoog, iemand naast zich te voelen tegen wien hij zou kunnen