Stille uren

78 STILLE UREN.

zijn, de dagen doorgewaakt bij haar ziek-zijn met op het einde altijd dat laatste, haar arme neerliggen, beweegloos, uitgemoeid uit haar kleine leven, met telkens weer den droeven stemklank van haar spreken. Dan schudde hij op uit zijn zitten, weer probeerend zijn denken te dwingen naar andere dingen en eindelijk zakte hij in slaap, een matten, dooden slaap, waaruit hij wakkerde met een loode moeheid in zijn lichaam.

Langzaam, zonder bewustheid, begon hij een ziek-zijn te voelen, een vage loomheid die zijn lichaam dwong tijden lang stil te zitten wanneer hij t’ huis kwam van zijn werk, die hem machteloos maakte om op te staan, neergehouden door de doffe zwaarte van zijn ledematen. Soms was het in zijn hoofd of er een holle leêgte doorduizelde, een moeielijk-op-te-houden ijlheid die hem liet neêrsteunen voorover op de tafel, in een losse drijving van zijn denken, uren die hem later ver leken te zijn in niet-te-herinneren onwaarheid en die leeg waren wanneer hij ze zocht terug te zetten voor zijn denken naar wat hij dien dag had gedaan. Dan weer stonden op eens de uren op in een zenuwende jachting van zijn willen,