Stille uren

STILLE UREN. 135

Alles rondom was veranderd. De boomen waren hooger uitgegroeid, de scherming van hun takken breeder gewijd over haar liggen; de vroegere leegte van het kerkhof was voller gevlekt van het hard-steenen dekken der graven, de stad was nader geslopen onder het rekken der huizenrijen, zacht overwevend het wezen van staag-jachtend leven door de stilte. Alleen zij lag, zooals hij haar het laatst had gezien, beweeg-loos, in eeuwig-duisteren slaap, onder de luid-looze dekking der jaren. En hooger zouden de jaren dekken over haar neerliggen, eindeloos voort en zij zou eenzaam blijven, voor altijd heenver-geten uit den voortgang der menschen.

En ook hij was een andere, ouder geworden onder de groeving der jaren, anders ziende het leven dat hij nieuw weer begon, en waarin zij zou zijn als een vèr-geleden mooiheid, die teer nog nazong een droef-zacht geluid, een uitgebeelde droom die nooit zou weerkleuren in zijn dagen.

Vocht-pijnend braken de tranen in zijn oogen langzaam glijdend naar omlaag, een stik-benau-wend huilen kroppend naar zijn keel, zijn lichaam schokkend van ingehouden snikken. En neerbui-