Stille uren

134 STILLE UREN.

was uitgelijnd tot een ver-mooiende verwachting, hij begon op nieuw wat hij al eenmaal had geleefd. Alleen alles was rondom veranderd, zooveel was anders geworden in zijn binnenste. Hij was een oud-geleefd man, moe-gewrakt onder de de zwaarte van het leed, dat op hem had ge-somberd.

Het was de laatste maal, dat hij bij haar was, het laatst dat hij hier zou zijn. Morgen zou hij ver heengaan, ver onder vreemden, ver buiten de herinnering van alles wat in zijn jeugd had geluid, ’t Leek alles eindeloos lang geleden, eindeloos voorbij de dag, dat hij haar hier had gebracht, dat hij had gemoeid achter haar laatste mee-zijn in zijn leven. Het was een doffe dag geweest, een dag die luidloos heensloop onder het matte licht dat van de wolken huilde, een droomgeleefde dag, klankloos en zonder kleur. Alleen de droom-stemming was hem gebleven van wanhopig-benauwende doodheid, een onduidelijk moeien van menschen voor zijn zien, een vaag-luidende drijving van bleeke klanken, waar voortdurend, altijd weer in zijn leege denken huilde, dat zij dood was, dat zij dood was.