Stille uren

130 STILLE UREN.

neer soms het verlangen door zijn denken was gejacht, om haar te vragen bij hem te blijven, dan altijd had het beeld van zijn vrouw voor hem opgestaan, terugwijzend met smart-doffende oogen wat hij wilde. Nooit had hij dat gevoeld, toen aan haar dacht met wie hij weer zou trouwen, nooit had’ hij het gebaren van zijn vrouw gevoeld, nooit had hij de verwijtend-vragende stemklank gehoord van haar zeggen. Zijn leven was te leeg geweest, een wijde, blank-matte leegte, waarin zij was opgekomen een korten tijd, even zonnend zijn bestaan met de lach-vroolijking van haar jonkheid, maar hij was gebleven als vóór dien tijd, voortdragend de zwaar-mattende dofheid van het groote leed, dat in zijn leven was gedroefd.

In de gouden stilte van den laat-heenlevenden middag, brak het rommel-doffen der zandwagens lang-naschuivend naar zijn zitten. Boven de verder-streeping van het voortdekkend zand, stonden de wagens in goud-bronzen licht, waartegen het kleuren der mannen helderde in kort-bewegend vlekken. De stad lag waas-dampend onder een schemerenden nevel, dun-grijs blauwend naar omhoog, de torenspitsing dekkend achter een