Stille uren

128 STILLE UREN.

van haar. Zij was de plotselinge lichtheid, die in de langgeslapen kleurloosheid van zijn dagen scheen, zij was de steun waarop hij zijn dagen verder zou doorgaan en die hem zijn leven zou beter maken, de ziekende moedeloosheid van de laatste jaren heenwijzen met haar teer handgebaren, de wrange pijning van zijn laatste bestaan zachtend met haar lief-troostend stemgeluid. Maar het was niet de groote, wijd-omarmende liefde die hij voor zijn vrouw had gevoeld, die hij had voelen opslaan in de verlangende leegheid van zijn jonge ziel, die hij had zien laaien in het gelukkig-weenend staren van zijn jong-wonderende oogen om het nooit-geweten mooi, dat plotseling hoog-vlammend opstond. Hij was een oud-geleefd man geworden, moegesleten in de pijn-schuring der jaren.

Eindeloos lang leek hem de tijd na haar dood, eindeloos de donkering die op zijn leven daarna had gehangen. Wanneer hij voorzichtig nazocht in de grauwheid, die al dien tijd over zijn bestaan had gedoofd, zag hij alleen het eene jaar klein-kleuren, toen hij met het fransche meisje ging, eenzaam in het stadsleven als hij. Dien tijd herinnerde hij steeds met innig-voelende