Stille uren

126 STILLE UREN.

Over de leegheid van het weiland, klank-dreunde het rollen van de zandtrein-wagens, kort-rommelend naar zijn zitten. Toen hij opschrok, zag hij het klein heen-en-weeren der mannenlichamen op het wit-hoogend zand, waartusschen het donker ros-bruinen der wagens laag stond, beweegloos achter de langzaam-stappende paarden. En het roepen der mannen hield plots op in het zweef-luidend voortschuiven van de trein, een lang-slangend schuren trekkend langs de rails, die leeg achterglommen in de zon. De trein kortte in achter de hooging van den weg, heenbuigend naar de laag-liggende rivier over de velden, waaruit de wind weer zacht-suizend met weeke bloemengeuren zuchtte.

Wanneer hij vergeleek, hoe hij van zijn vrouw had gehouden en hoe hij haar lief had die op hem wachtte, dan was het hem of een week-schuldend voelen droefde in zijn ziel. Het was niet de hoog-oplaaiende goudheid, die eertijds had gevlamd, de alles-omtooverende lichting die in zijn zien had geblind, de wijd-omzangende jubeling die hij had hooren juichen in zijn dagen. Toen was hij nog jong, pas komend nog in