Stille uren

124 STILLE UREN.

leek het hem of hij al die jaren was ziek geweest, een grauw-doffende ziekte, die op zijn voelen had gehangen, lichteloos-brekend alles rondom zijn gaan, zijn denken duister-somberend om nooit weer eenig kleuren in zijn bestaan te kunnen zien. De lange jaren waren over hem heengegaan, ouder-knagend zijn voelen, zijn denken uitgeleefd knauwend in de staag-donkerende droe-ving van zijn dagen.

Hij was een oud man geworden, vreemd staande voor zijn zien, wanneer hij zich terugzocht in de langgeleden zonning van zijn jeugd. Dikwijls, in de voorbije weken, was de twijfel in hem opgedrongen, of hij goed deed om haar te trouwen die zooveel jonger was, haar jeugd te binden aan zijn oud-gewrakt voelen, aan zijn uitgedoofde mooi-ziening van het bestaan, haar mee te dwingen in de loome moeheid, die hij vreesde dat altijd op zijn leven zou blijven hangen. Wel was de groot-schreinende smart, de wanhopig-krijschende ellende over het heengaan van haar van wie hij het eerst had gehouden, langzaam, ongemerkt ingezacht. Het was een vaag, onderdroevend voelen geworden van iets dat gebroken had in