Stille uren

STILLE UREN. 121

voorjaar van den hemel warmde, nieuw-wakend als alles rondom in zacht-doorwevende luwheid.

De hoornen begonnen uiteen te dunnen in verder afstand, waartusschen weinig nog de graven witten in het helle zonlicht. Het oude deel van het kerkhof hield op. Langs breede grasperken ging hij, waarop laag nog heester-groepen hoogden, met even telkens kleine perken, waarover opkleurende bloemen een zachtschemerend schijnsel stipten.

Ver aan het einde was zij neergedekt, in de schaduw van een boomengroep, alleen hoogend uit het lage hout rondom, waaruit de volle witheid van een geurbloeiende meiboom blankte, zacht, luidloos sneeuwend de kleine schemering der losdrijvende bloemen over haar graf.

Voor hem, in eindeloos-verre strekking, lag het groen-zonnende weiland naar den horizont, waaruit aan een zij, dicht voor zijn zien, de stille opstand van de stad breedde, een licht-gekleurde warreling van ongelijke huizen, roze-zachtend onder het blauw van de lucht, met de rechte strakking der torens teer-puntend naar omhoog, hel wit-schroeiende vierkanten van kalkharde muren blin-