Stille uren

120 STILLE UREN.

van nieuw-levende zwakheid, waarin zij naast hem was, haar teer-helpende handen steunend in zijn moeilijk neerliggen; het was hooger gegroeid in het intieme samenzijn de lange uren van de dagen van beterschap, in de stil-kleurende avonduren waarin zij over hem zat onder het goud-zachtend schijnsel van de lamp, in de mooi-zangende uren van den middag onder den vredend-dekkenden schemer van den nacht, waarin het ros-spattend vonken van het vuur een gouden lichtheid spreidde. En plotseling wist hij dat hij haar liefhad, dat hij haar naast zich behoefde voor altijd, dat hij niet meer zou kunnen voortbestaan zonder haar, na al den langen tijd dien zij haar goede liefheid over zijn uren had gemooid.

En ’s avonds toen zij was t’huis gekomen, had hij het haar gezegd, angstig vragend of zij wilde, huil-vreezend dat zij van hem zou weggaan, omdat zij niet van hem hield en onverschillig was gebleven, terwijl in hem zijn liefde grooter was gegroeid.

En de winter was heengesneld, een zonning van vreugde helderend over zijn stadig sterkend lichaam, waaruit hij oud-krachtig voorstond toen het