Stille uren

118 STILLE UREN.

teer op-kleurend in de egale vloeiing der uren, had hij een dankende vriendschap omhoog voelen innigen voor haar, die altijd bij hem was, een ongemerkt-dieper-kalmend vertrouwen in haar die zijn eenzaam, ziek-verloopen bestaan nieuw-sterkte door haar lievend zorgen. Wanneer ’s middags de schemering begon neer te poederen in het vertrek, even nog nagegoud door de vroegwijkende, kort-gestraalde winterzon, die duister schaduwde de hoog-blokkende huizen aan de overzij, waarvan de daken week nog naglommen in den stijgenden avond, zaten zij voor het ros-gloeiend lichten van de haard, wachtend tot de nacht zou gedekt zijn over de aarde. En in het zacht-lief-stille praten van haar stem, had hij hooger en hooger de terug-klanking van jaren vroeger hooren weerzingen in zijn borst, telkens plotseling voelend in de mooi-vredende uren van hun samenzijn, ver buiten de menschen, de dreiging dat spoedig het uur zou opharden waarin zij van hem zou weggaan en hij weer alleen zou blijven, zonder het troost-moedigend licht, dat zij in zijn eenzaamheid scheen. En op eens was het in hem geduidelijkt, dat hij haar lief had.