Stille uren

STILLE UREN. 115

goed heengaan uit de stad, waar zoolang en zooveel ellende op zijn bestaan gedrukt had.

Een jaar nadat hij van zijn groote reis was teruggekomen, toen de winter van den killen hemel begon te grauwen, was hij ziek geworden. Weken lang had hij in bed gelegen, onbewust van wat er rondom hem gebeurde, alleen ziende de snel-wisselende droomvisioenen, die de altijd-jachtende koorts in hem ijlde. De eerste dagen was hij alleen geweest, moe-ziekend den heelen dag, zonder andere hulp als van zijn huishoudster, uren alleen met de mattende onrust van zijn gedachten, die hij voelde wisselen in een half-waken en waaruit hij telkens wakkerde door de angstig-benauwende beelden die naar zijn liggen grijnsden, plotseling weer heen wanneer hij zijn loome oogen openzwaarde en hij de vreemd-starende bekendheid van zijn kamer weerzag. Er waren nachten geweest van knijp-stikkende benauwdheid, wanneer de schrik-visioenen van zijn woel-slaap voortwerkelijkten in de duister-grillende vaging van alles rondom, de meubelen vreemd-figurend naar zijn liggen uit de duistering die over ze dekte, de lijnen van het behang monster-