Stille uren

110

weg dien hij liep, ging hij een zijpad in, voort-loopend naar de richting waaruit de muziek helder naar hem heendroeg. En opeens bleef hij beweeg-loos, vooruitgebogen naar de lichting van het huis, die dicht bij hem tusschen de boomen kleurde.

Uit de kamer, waarvan de vensters naar het bosch waren opengehoekt, zong het klanken naar hem heen, een ruisch-fijnende ragging van toonen zilverend naar zijn luisteren. En terwijl hij wonderend bleef hooren naar de geheim-sprokende lichting van geluid, die voortleefde in den verlaten weemoed van den avond, duidelijkte plotseling de muziek in zijn voelen, voor-visioe-nend aan zijn zien de nieuw-kleurende beelding van lang-voorbije dagen. Het was de muziek die hij zijn vrouw zoo dikwijls had hooren spelen, de muziek die zij hem had voorgedroomd toen zij pas waren verloofd, die zij in zijn voelen had gezongen op lange avonden die zij alleen met elkaar waren geweest in de rustige zwijging van zijn kamer, ver buiten de menschen, avonden die altijd in hun korte samenzijn hadden nagekleurd met nooit heen-te-kleinen schoonheid, het waren de klanken die zij in zijn ziel had gelukkigd