Stille uren

108 STILLE UREN.

schreidde in zijn borst om neer te liggen, diepgebogen op den vocht-geurenden grond, onder de hoog-zegenende bescherming der breed-sprei-dende takken en uit te weenen in lang-snikkend schokken van zijn lichaam de groot-gelukkige smart, die alles wat hij had geleden in zijn ziel hoogde.

Langzaam, in luidloos-stuwenden voortgang, grijsden in den laten middag de wolken weer op van den horizont. Verder en verder werd het blauw van den hemel ingedekt achter het gelijk-aangrauwend lagen van donker-doorgevaagde egaalheid, waarachter de zon inkilde, een kleurloos-matte lichting slappend naar onder, waarin alles veranderd, dof-leeg stond, roerloos onder de aandreigende regen, die uit den donker-mistenden horizont voorschoof. Hij haastte zich om het stadje te bereiken, om daar de bui af te wachten, snel-loopend langs de steile glooiing der bergpaden, waar de eerste druppels reeds neerklakten, onder het zacht-opzuchtend waaien van den vocht-geurenden wind.

Toen hij uit het hotel kwam, nadat de lang-plassende bui had opgehouden, was de avond