Stille uren

STILLE UREN. 105

herinneren van voorbij geluk en nahuilend berouwen van heen-geleefde schoonheid.

Hij was den heelen ochtend t’huis geweest op zijn kamer, lusteloos liggend in zijn stoel, ineenrillend onder de kille vochtheid die door het open venster dreef, heen-en-weerend in zijn denken of hij weg zou gaan naar zijn huis, nu het najaar lange uren van leegen, beweegloozen rust in zijn dagen dwong, Hij voelde zich sterk geworden door zijn lang-lijkend heen-zijn uit de oud-gekende omgeving waarin hij geleefd had, hij voelde zijn wild-scheurend leed rustig gekalmd tot een zacht-schrijnend, week-pijnend schreien in de diepe klaging van zijn ziel, een dun-grijze floersing dekkend over zijn voelen, dat bij hem zou blijven heel zijn verder leven, maar zonder de scherpe boeking die vroeger telkens in zijn voelen boorde. In de laatste weken had hij zijn vroegere lust tot werken weer omhoog voelen vreugden, het verlangen om bezig door de lange daguren te gaan, een vage verveling had telkens in hem gelusteloosd, wanneer hij op zijn kamer zat in nietsdoen, omdat hij niet kon zwerven langs de bergen.