Stille uren

STILLE UREN. 101

de bergen stil omhoog, met de donker-rustige groenheid der denneboomen, waartusschen groote, bruin-roestende plekken van dorrend loofhout begonnen te kleuren, wisseltintend in lijnlooze vloeiing het mat-geel helderen der beukenbladeren tegen het hard-rosse vlekken van lang-nawinterend loof.

’s Morgens, wanneer hij opstond, hing een vocht-klamme nevel in het dal, die langzaam uit-eenblankte naar den rood-kleinen zon, waarvan het bleekkoele licht moeilijk door de damp zakte. Maar in het hooger warmen van het zonlicht, dunde de mist uiteen, groote, ijl-vlokkende wolken lossend naar den uitgang van het dal, in luid-loos-welvende nevels drijvend naar omhoog, waar zij kleefden tusschen den opstand der beweeg-looze boomen, verder en verder schimmend naar de dun-waas-gedekte zon, die warmer begon te kleuren langs de glooiing der bergen, geleidelijk een zuiver-helderend licht wevend over den nat-bedauwden grond, die donker plekte tusschen de tril-schitterende druppeling van het grasveld.

Maar ’s middags stond weer alles zuiver, damp-loos in het licht, dat luidloos een innige goudheid over de bergen teerde, een week-stille beweeg-