Stille uren

100 STILLE UREN.

een vaag-angstend voelen van zijn eenzaamheid, die hem liet terugschuwen voor den langen dag die eindeloos voor hem leegde. Maar wanneer hij zich dan moeilijk dwong om van huis te gaan en onverschillig voortloomde langs de oud-gekende boschpaden, dan was het of langzaam, luidloos de duistere neveling van zijn denken uiteenkleurde door de lichting van zonneglans die over het bosch droomde, of de zacht-suizende stilte die onder de boomen dreef, zijn zenuwend voelen ineenrustigde tot een droef-gelukkigen weemoed en zijn stemming van den ochtend luchtte geleidelijk heen tot de egaal-zachte voeling die in de laatste weken over zijn leven had getroost, en waaruit hij wonderend vroeg, waarom de eerste uren van den dag zoo donker op zijn denken hadden gedoofd. En onder het onmerkbaar heen-lichten der zomerdagen groeide een onbewuste verandering voller in hem omhoog, de toekomst van zijn leven helder-kleurend uit de schemerende grauwheid, waarin hij zoolang had doorgemoeid.

De lang-gewarmde zomer innigde uit naar een teer-droomende herfst. Onder de wazig-bleeke blauwheid van den goud-zonnenden hemel, stonden