Stille uren

94 STILLE UREN.

loomheid van beweegloos-zwarende mist, waarin een zacht-suizende regen siepelde, eenzaam-drui-pend langs de donker-nattende muren. Onder het wit-matte licht, zoog de blanke mist naar de hoogte ineen met de laag-drijvende wolken, lijnloos vullend de ruimte boven de bergtoppen tot een wijd-wattende dichtheid, waarin de geluiden kort wegdofden, een kleurlooze zwijging doodend over het gTasvlak, terwijl het leek of het huis alleen stond, verlaten buiten de wereld, voor altijd heen in de vaste omdekking van oneindige grijsheid. Dan bleef hij den heelen ochtend op zijn kamer, luisterend naar het doffe bewegen van het leven in huis, loom-liggend te staren naar de egale zakking van de mist, die luidloos voortdreef langs het venster, even telkens vage schijnsels van nieuwe lichtheid ruimend uit de nevelende hoogte en weer inwattend tot tastbare volheid, onder het luider ruischen van den sneller neerdruppe-lenden regen.

’s Middags klaarde de dichte nevel uiteen, langzaam, luidloos ruimend de wolkbrokking onder de blauw-doorlichtende lucht en de damp ijlde dunner en dunner naar omhoog, zwaar-ademende