Stille uren

STILLE UREN. 91

even beweegloos blijvend in het licht, de goedig-groote koppen hoogheffend, de neusgaten wijd-trillend boven de vocht-donkere bekken, in diepe ademing inzuigend de geur-koelende streeling van de ochtendlucht, waarin ze statig uitstapten, klaag-loeiend onder het zwaai-wiegend der eind-gepluimde staarten.

En bij hun verder gaan, in langzaam-tragend stappen, klonk het tinkelen der bellen een zilver-raggend luiden door de wijde rust, verder en verder zachtend tot een vaag-ruchtende wazing van kleur, die langen tijd nog nazong in de hooger-stijgende zonning van den vol-levenden dag.

Als dan de koeien verdwenen waren achter de gordijning der hooge boomen, ging hij naar beneden en na snel te hebben gegeten, stapte hij het bosch in, dwalend waar zijn loopen hem voerde, zonder bekommering van tijd, vrij voelend in het vooruitzicht van een heelen, langen dag, zonder dwang en zonder banden.

In de zon-doorkleurde stilte stond het bosch in eindeloos-lijkende diepte onder het beweegloos drijven der dauw-vochtende geuren, die van den mosvochtigen grond omhoog hingen. Even, zacht-