Stille uren

88 STILLE UREN.

geheele vroeger leven was langs zijn denken gegaan, een snel-wisselende visioening van ver-voorbij-geschimde beelden, zijn oude langzaam-heengezachtte droefheid was weer nieuwgescherpt, nahuilend in de diepe neerligging van zijn slaap met angstig-pijnende werkelijkheid.

En daarna had hij niet meer een geheelen avond alleen in een klein stadje durven blijven.

Hij nam zijn intrek in een Forsthaus, tusschen de bergen, midden in het bosch. Het was een klein huisgezin, man, vrouw en dochter, dat rustig voortleefde in de kleine, onmerkbare verandering van hun bestaan, ver buiten den omgang van menschen, maanden lang alleen met elkaar, zonder het komen van vreemden in den gelijken gang van hun dagen.

De eerste week leefde hij eenzaam, buiten den omgang met het huisgezin, maar meer en meer begon hij met hen te gewennen en na korten tijd was het hem of hij al jaren met hen samen was en of ze elkaar al lange tijden kenden.

Wanneer hij ’s morgens wakker werd door het luid-vroolijk spreken van den Forster, die buiten onder het venster met zijn honden bezig was, twee langzaam-slankende beesten die zacht-